*Γράφει ο Άγγελος Λάμπρου, Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΗΑΤΤΑ και της Ομοσπονδίας FedHATTA, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος Manessis Travel.

---

Η χθεσινή Γενική Συνέλευση του ΣΕΤΕ επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι ο ελληνικός τουρισμός βρίσκεται σε μια φάση ωριμότητας, επαναπροσδιορισμού και αυξημένων απαιτήσεων.

Η παρουσία του Πρωθυπουργού, της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Τουρισμού και των βασικών θεσμικών εκπροσώπων του κλάδου ανέδειξε, σωστά, τη σημασία του τουρισμού ως βασικού αιμοδότη της ελληνικής οικονομίας και ως ενός από τα σημαντικότερα εθνικά μας πλεονεκτήματα.

Ταυτόχρονα, η ανάληψη της προεδρίας του ΣΕΤΕ από την Αγάπη Σμπώκου, αλλά και η συμμετοχή νέων προσώπων στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο, δημιουργούν μια αίσθηση ανανέωσης και αισιοδοξίας για μια πιο σύγχρονη και πιο πολυφωνική επόμενη ημέρα του Συνδέσμου.

Και αυτό είναι θετικό.

Γιατί ο ελληνικός τουρισμός έχει πλέον ανάγκη όχι μόνο από ανάπτυξη, αλλά από μεγαλύτερη σύνθεση, μεγαλύτερη ωριμότητα και βαθύτερη κατανόηση του ίδιου του οικοσυστήματός του.

Οι τοποθετήσεις που ακούστηκαν χθες γύρω από:

• τη βιωσιμότητα,
• τη διαχείριση προορισμών,
• τις υποδομές,
• την τεχνολογία,
• την τεχνητή νοημοσύνη,
• την εμπειρία,
• το brand Ελλάδα,
• αλλά και τη σχέση του τουρισμού με τις τοπικές κοινωνίες, κινούνται αναμφίβολα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Υπήρξε επίσης μια ξεκάθαρα θετική και ισορροπημένη στάση από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό απέναντι στον τουρισμό, μακριά από εύκολες προσεγγίσεις δαιμονοποίησης ή τη ρητορική περί “υπερτουρισμού”, που συχνά αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Και αυτό έχει σημασία.

Γιατί ο τουρισμός δεν είναι απλώς ένας ακόμα οικονομικός κλάδος. Είναι ένας μηχανισμός που στηρίζει:

• την περιφέρεια,
• την απασχόληση,
• την κοινωνική συνοχή,
• την εξωστρέφεια της χώρας,
• αλλά και την ίδια την εικόνα της Ελλάδας στον κόσμο.

Ωστόσο, παρακολουθώντας τη συνολική συζήτηση, δεν μπορούσε κανείς να μη διαπιστώσει ότι εξακολουθεί να υπάρχει ένας “σιωπηλός” κρίκος μέσα στην τουριστική αλυσίδα.

Ο Τουριστικός Πράκτορας. Ο Tour Operator.

Όχι ως σημείο πώλησης.
Όχι, προφανώς, ως μεσάζων.
Αλλά ως ο άνθρωπος και ο μηχανισμός που ιστορικά συνέθεσε το ίδιο το ταξίδι.

Γιατί, αν το δούμε ιστορικά και ψύχραιμα, ο οργανωμένος τουρισμός δεν γεννήθηκε από το ξενοδοχείο ούτε από τον μεταφορέα.

Γεννήθηκε από την ανάγκη κάποιου να ενώσει:

• προορισμούς,
• μετακινήσεις,
• φιλοξενία,
• εμπειρίες,
• πολιτισμούς
• και ανθρώπους

σε ένα ολοκληρωμένο προϊόν που μπορούσε να φτάσει στον ταξιδιώτη, ακόμη κι αν αυτός βρισκόταν στην άλλη άκρη της γης.

Ο πράκτορας υπήρξε ο πρώτος πραγματικός designer της ταξιδιωτικής εμπειρίας.

Ήταν εκείνος που:

• ανακάλυπτε προορισμούς,
• δημιουργούσε διαδρομές,
• έχτιζε σχέσεις εμπιστοσύνης,
• συνέδεε κρίκους της αλυσίδας,
• και τελικά μετέτρεπε μεμονωμένες υπηρεσίες σε εμπειρία.

Σήμερα, βέβαια, η τεχνολογία έχει αλλάξει τα πάντα.

Η πρόσβαση στην πληροφορία είναι άμεση.
Ο ταξιδιώτης μπορεί μόνος του να κλείσει σχεδόν τα πάντα.
Και είναι απολύτως φυσικό μεγάλοι κρίκοι της αλυσίδας (ξενοδοχεία, μεταφορείς, πλατφόρμες) να επιδιώκουν πλέον απευθείας σχέση με τον τελικό καταναλωτή.

Είναι μια παγκόσμια πραγματικότητα.

Όμως το ταξίδι δεν είναι απλώς ένα direct booking.

Η πληροφορία δεν είναι γνώση. Και η πρόσβαση δεν είναι εμπειρία.

Γιατί όσο πιο εύκολη γίνεται η πρόσβαση στις επιμέρους υπηρεσίες, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η ανάγκη σύνθεσης, φιλτραρίσματος, αξιολόγησης και συνολικής διαχείρισης του ταξιδιού.

Και εκεί ακριβώς επανέρχεται ο ρόλος του σύγχρονου Tour Operator.

Όχι ως “πωλητή”, αλλά ως:

• curator,
• designer,
• ενορχηστρωτή εμπειριών,
• διαχειριστή πολυπλοκότητας,
• και τελικά εγγυητή του συνολικού αποτελέσματος.

Η πραγματική αξία του ταξιδιωτικού γραφείου δεν φαίνεται όταν όλα λειτουργούν τέλεια. Φαίνεται όταν κάτι αλλάζει. Όταν χρειάζεται ανασχεδιασμός. Όταν προκύπτει κρίση. Όταν απαιτείται ευθύνη, υποστήριξη και ανθρώπινη διαχείριση.

Μέσα σε αυτή τη συζήτηση, υπήρξε ίσως και μια μικρή αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπενθύμιση για το πώς πολλές φορές αντιμετωπίζει η Πολιτεία  ακόμα τον εσωτερικό τουρισμό στην Ελλάδα.

Η αναφορά στον κοινωνικό τουρισμό προφανώς έχει τη δική της κοινωνική αξία και σημασία. Όμως ο εσωτερικός τουρισμός δεν είναι και δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε μια λογική κοινωνικής πολιτικής ή επιδότησης.

Ο Έλληνας ταξιδιώτης δεν είναι “ειδική κατηγορία”.
Είναι ένας κανονικός, ενεργός και ουσιαστικός καταναλωτής ταξιδιωτικής εμπειρίας.

Τα ελληνικά πακέτα, τα θεματικά ταξίδια, το οργανωμένο travel,
οι αποδράσεις, η ανακάλυψη της ίδιας της χώρας από τους Έλληνες,

αποτελούν κανονική οικονομική δραστηριότητα, με πραγματική προστιθέμενη αξία για τον τουρισμό, τις τοπικές οικονομίες και την ίδια τη συνοχή της αγοράς.

Ίσως λοιπόν η μεγάλη πρόκληση της επόμενης ημέρας να μην είναι μόνο το πώς θα αυξήσουμε τις αφίξεις ή τα έσοδα.

Ίσως να είναι το αν θα μπορέσουμε να δούμε ολόκληρο το οικοσύστημα του τουρισμού πιο ολιστικά.
Να αναγνωρίσουμε όλους τους κρίκους του.
Και κυρίως να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε πραγματικά σπουδαίο ταξίδι, υπήρχε πάντοτε κάποιος που ήξερε πώς να το συνθέσει.